Η εικόνα ενός ανθρώπου να περπατάει στο νερό σίγουρα φέρνει στο μυαλό όλων μας τον Ιησού Χριστό, τον υιό του Θεού κατά τους Χριστιανούς (αποκάλυψη Ιωάννη), όμως στην πραγματικότητα το ίδιο θαύμα μοιράζονται οι θρησκείες σχεδόν όλων των πολιτισμών.
Το έχουμε συναντήσει σε Βουδιστικά κείμενα, σε Ινδικά κείμενα, ο Ωρίωνας το έχει επιτύχει, ο Αιγύπτιος Θεός Horus επίσης, ο επικός Αινείας του Βεργίλου, και η δραματική Μάκμπεθ του Σέξπηρ, ενώ πολύ συχνά απαντάται σε ινδιάνικες ιστορίες.
Η μυθοπλασία γύρω από την φαινομενική ανικανότητα του ανθρώπου να περπατήσει στο νερό κατέστησε την προσπάθεια αυτή εκ των προτέρων μάταιη (πόσοι από εσάς το έχουν προσπαθήσει έστω και μια φορά;) και ήταν ελάχιστες οι φορές που κάποιος προσπάθησε να το εξετάσει.
Ανάμεσα τους φυσικά ήταν ο Leonadro DaVinchi, και ήταν αυτός ο πρώτος που κατασκεύασε τον απαραίτητο εξοπλισμό ώστε να καταφέρει το φαινομενικά αδιανόητο.
Την κληρονομία του Leonardo χρησιμοποίησε ένας επίδοξος εφευρέτης στην Μασαχουσέτη με το όνομα Yoav Rosen και κατάφερε να πατεντάρει το πρώτο εξοπλισμό για περπάτημα πάνω στο νερό χρησιμοποιώντας αντί για παπούτσια ένα σετ κατασκευών με υψηλή δύναμη άνωσης. Όπως χαρακτηριστικά είχε πει: "ήμουν έφηβος τότε και δεν μπορούσα να δεχθώ το ότι το να περπατήσεις πάνω στο νερό είναι κάτι το αδύνατον".
Η χρήση αυτού του εξοπλισμού έφερε στο προσκήνιο και την διαμόρφωση κάποιας υποτυπώδους τεχνικής, ορίζοντας τους πρώτους βασικούς κανόνες, όπως την απόσταση των ποδιών τόσο στον άξονα κίνησης (βήμα) όσο και στον κάθετο αυτού (παράλληλα με τους ώμους) ή την ελάχιστη ταχύτητα κίνησης καθώς και τον τρόπο που πρέπει να κινείται το κάθε πόδι (διαγραφόμενη ακτίνα κίνησης).
Όλα αυτά τα στοιχεία μπήκαν στο μικροσκόπιο και αναλύθηκαν με αυστηρά μαθηματικά προγράμματα για να ορίσουν τα τέλεια μεγέθη και το πως αυτά θα μπορεί ο καθένας να τα ανιχνεύσει, και έτσι φτάσαμε σήμερα να μιλάμε για το νέο άθλημα, αποδεικνύοντας ότι το μόνο πράγμα που βάζει εμπόδια στις φιλοδοξίες μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
